เฮ้อ ... นาฬิกา ของเราเริ่มเดินอีกครั้ง หลังจาก ที่ต้องหยุดไป
หยุดไปถึง 2 ครั้ง ที่เดิมๆ บรรยากาศเดิมๆ แต่ สิ่งรอบๆ
สิ่งรอบๆ มันกลับไม่ใช่สิ่งเดิมๆ ที่คุ้นเคย
คนเดิมๆ ที่คุ้นเคย ก็มี time line ของเขา ถึงแม้ อาจจะมี
มีบ้างที่ timeline มาคาบเกี่ยวกัน แต่ก็ตามที
วันหนึ่ง เมื่อเส้นทางต้องแยก มันก็คงต้องแยก
นาฬิกาทรายที่เคยเดินเท่ากัน แต่วันนี้ มันกลับไม่เท่า
พอถึงจุดหนึ่ง เมื่อถึงเวลาที่ ของคนอื่นสิ้นสุด แต่ของเรา
ของเรายังต้องเดินต่อไป ก็คงไม่พ้น ยังไงก็ไม่พ้น ที่จะต้อง
กลับไปอยู่คนเดียว อยู่คนเดียว แบบสมัยก่อน
แต่อย่างน้อย ถึงจะอยู่คนเดียว ก็ไม่ต้องระแวง
ไม่ต้องคอยระแวง ว่าใครจะมาคอยแทงข้างหลัง
แต่ว่า จะทนเหงา ต้องอยู่คนเดียวได้สักแค่ไหนกันนะ
ก็คงได้แต่ พยายาม ปลอบตัวเอง ไม่เป็นไรหรอก
อยู่คนเดียว ในตอนแรก ได้มามีเพื่อนฝูง แต่เมื่อถึงเวลาที่
นาฬิกา ที่เดินไม่เท่ากัน ก็ต้องกลับมาอยู่คนเดียวเหมือนเดิม
อย่างน้อย ถ้าเทียบกับจุดเริ่มต้นแล้ว เราก็ไม่ได้เสียอะไร นี่นา
สิ่งที่ได้มา กับเวลาที่ผ่านไป ก็คงเอาเก็บไว้ในความทรงจำดีๆ
บ่อยครั้งก็เหงา แต่ว่า รู้อะไรไหม เวลาได้เห็นหน้า ได้เห็นรอยยิ้ม
ได้ยินเสียง เท่านี้ ก็รู้สึกมีกำลังใจ แทบจะลืมเรื่องร้ายๆ ที่เจอมา
บ่อยครั้ง โทรไปไม่รับสาย เล่นเอา คิดไปสารพัดร้อยแปด
บางทีแทบอยากจะร้องไห้ (ไม่ได้หมายถึงแก นะนิก )
แต่ทำไงได้ เราชอบเขาข้างเดียว ได้แต่ บอกตัวเอง คนที่เราชอบ
กับคนที่ชอบเรา ไม่ต้องเป็นคน คนเดียวกันเสมอไป
ถ้าต้องเฝ้ามอง ต่อไป ก็คงไม่เป็นไรหรอก เพราะเราก็เฝ้ามองมาตลอด อยู่แล้วนี่นะ
เอาเถอะ ยังไง ก็ยังมีครอบครัวที่รัก และเป็นห่วงเรา ยังมีที่จะให้กลับไป
ยังมีหน้าที่ ที่ต้องทำให้ดีที่สุด ในฐานะ สมาชิกคนหนึ่งในครอบครัว
แด่วันนี้ ที่หนทางของนาฬิกาทราย ของเรา และ ผองเพื่อน ยังเดินอยู่ด้วยกัน
แด่เธอ คนนั้น ที่อยากจะพูด ออกไปสักครั้ง ว่าชอบเธอ
ปล. ถึงผู้อ่าน blog ผมทุกท่าน (ยังมีอยู่สินะ x_x ) อย่าสงสัย
ว่าไอ้นี่มันบ่นอะไร ผมก็แค่ อยากจะเขียนความรู้สึกของวันนี้ไว้
เก็บไว้ดู เผื่อวันหน้า จะได้ ย้อนกลับมามองดูตัวเอง ในอดีต
เผื่อวันหน้า ผมอาจจะได้ หัวเราะเยาะ ตัวเอง ก็ได้ ฮา ฮา
