journey

8 กุมภา 2548

เหมือนเมื่อวาน ... อีก 15 นาทีรวม เสียง นี้ก็ปลุกให้ตื่น ตั้งแต่ ฟ้ายังมืดๆ
แล้วก็ ไปรับแจกปืนคนละ กระบอก โอ้ววว มันเยี่ยมมาก ปลย 87
นึกว่าจะต้อง แบก 88 ซะแล้ว

*หมายเหตุ ปืน 2 ชนิดนี้ เป็นปืนสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ปลย
ย่อมาจาก ปืน เล็ก ยาว (อย่าคิดลึกนะ ...) ส่วน 87 กับ 88 เป็น ปี ที่ ...
ที่อะไรสักอย่างนั่นล่ะครับ ช่างมันเถอะ -_-!!
ปลย 88 น้ำหนักจะประมาณ 5-6 kg (น่าจะนะครับ ไม่แน่ใจ) ส่วน
ปลย 87 จะอยู่ที่ 3 kg หรือเบากว่านั้น ตัวเลขจริงๆ ผมก็จำไม่ค่อยได้
แต่ที่แน่ๆ คือ 87 มันเบากว่า 88 โข เลยล่ะ
ศูนย์ฝึก ที่เชียงใหม่ ผมเวลาฝึก ใช้ 88 ฝึก ... หนักอิ้บอ๋าย >.<
ส่วน 87 เขาให้ผู้หญิง ฝึก ...

ได้ ปลย 87 มาก็ ออกเดินทางกันเลย ไปมันทั้งมืดๆ นี่ล่ะ เดินไป ไกลเท่าไหร่ก็ไม่รู้
ผ่านโรงเรียน บ้าน ทุ่งนา ฯลฯ สารพัด เดินชนพุ่มไม้บ้างก็มี จนไปถึงที่ไหนสักที่นี่ล่ะ
ก็ เห็นเขามา รวมๆ กัน ตรงนี้ล่ะมั้ง ที่รวมพล ... ก็ไปนั่งฟังครูฝึกบ่น จนสว่างคาตา นั่นล่ะ

ครูฝึกบอก เอาล่ะนักศึกษา ตอนนี้เราก็เข้ามาอยู่ในป่าแล้ว ... มองไปรอบๆ เนี่ยนะ ป่า
ป่าบ้านเอ็งเป็นแบบนี้ใช่มะ -_-!! แบบนี้ บ้านตู เขาเรียก ที่โล่ง มีต้นไม้ขึ้นประปรายว้อย
โธ่ถัง "ป่า แบบที่บ้าน" ฝันสลายทันที ต้องเจอ กับอากาศ ร้อนๆ บ้าๆ นั่นอีกแล้ว

พอฟ้าสว่างก็ได้เวลาข้าวเช้า มีไข่เค็ม ข้าว แล้วก็ ปลาแห้ง เห็นเพื่อนมันกินปลาแห้ง
แล้วทำหน้าแปลกๆ ตอนแรก ไม่ได้เอะใจ ... กะว่า เก็บปลาไว้กินตอนท้าย
พอ จะกินปลาจริงๆ ....
!@#$% อะไรเนี่ย แข็ง มากๆ ... คือ พูดว่า ปลาคงไม่ใช่
เรียกว่า เกลือ ที่รูปร่างหน้าตาเป็น ปลา จะดีกว่า เค็ม มากๆ แข็งด้วย -_-!!

แล้ว เช้านั้นก็ ไปแยก ฝึก เป็นฐานๆ เดินไปเรื่อยๆ เข้าตี ตั้งรับ ฯลฯ
ตอนแรก นึกว่าจะหนัก แบบศูนย์เชียงใหม่ ที่มีลอด ลวดหนาม โผ คลานสูงต่ำ
เล่นเอาซะแทบแย่ แต่ที่นี่ ที่ไหนได้ ยังไม่ทันเหนื่อย เลย หมดแล้ว ฮี :D
เสร็จแล้วก็ไป ฟังบรรยาย ต่อ อีกหน่อย เที่ยงก็ กินข้าว แล้วก็ ... แล้วก็ อะไรนะ -_-!!
จำไม่ค่อยได้แล้วแฮะ บ่ายแก่ๆ ก็ไป รวมๆ กัน ดู ครูฝึก สอน พวกวิธีเอาตัวรอด
สร้าง ที่อยู่ หาของประทังชีวิต บลาๆๆ ... เราน่ะรึ ... หลับน่ะสิ วะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

พอเย็นๆ ก็ไปแจก อุปกรณ์ ทำอาหาร มื้อนั้นให้ทำเอง มีอุปกรณ์ให้ วัตถุดิบให้
แต่อุปกรณ์ ดูไม่ค่อยน่าใช้เท่าไหร่เล้ย -_-!! ... ช่วยๆ กันทำ ไอ้เราบอก จะจัดการให้
ก็แย่งทำ ... สุดท้าย ไอ้ที่ พวกเอ็งทำ กินไม่ได้แทบทั้งนั้น หมูผัด กระเทียม ตูทำ
ล่ะแย่งกันกินเชียว ... ก็บอกแล้ว ว่าให้เราทำคนเดียวแต่แรก ก็สิ้นเรื่อง -_-!!

หลังจากกับข้าวมื้อ บ้าๆ นั่นจบ ก็ไปฟัง บรรยาย ภาคค่ำต่อ ... ก็ไปนั่งหลับ ภาคค่ำล่ะ
ดาวบนท้องฟ้าที่นั่นดูแล้วคิดถึงบ้าน โฮ ToT มีดาวตกด้วย !!
แล้ว ครูฝึกก็ให้ไปเดิน นิดหน่อย แล้วก็ กลับที่รวมพล ปล่อยไปทำนี่นอน นอนเอง
แน่นอน ว่าเต็นท์ ไม่พอ เรานอนกลางแจ้งสินะ ._. (คืนนี้ไม่มีน้ำอาบ)

กำลังจะหลับ โอ้ว ...ไอ้กลุ่ม โรงเรียน นานาชาติ ตรงนั้น ตั้งวงมื้อดึกกัน นี่นา
ก็ว่า ข้าวกองพันไม่ค่อยกิน แล้วมันอยู่กันได้ยังไง ที่แท้ก็มี โด๊ปมื้อดึกนี่เอง
หลับไปได้สักพัก ... หนาว น้ำค้างลง ผ้ายาง เอามา 2 ผืน เลยดึงมาห่มผืนนึง
ค่อยอุ่นนิดนึง แต่ก็ยังเย็นล่ะวะ หลับต่อได้อีกนึง ... คร่อก !! ... อะไรนักหนาวะ -_-!!
กรนดัง ชนิด ฟ้าจะถล่ม ... แล้วมันดังขึ้นเรื่อยๆ ... ดังจนตื่นมาดูกันเพียบ ._.
สุดท้ายก็เงียบไป ได้นอนสงบๆ สักที

9 กุมภา 2548

วันนี้ ก็ตื่นแต่เช้าอีกน่ะล่ะ ครูฝึก เล่าๆ กันมาว่า วันนี้ หนักสุด ... เลยทำใจไว้ เลย -_-
เช้ามา ตอนเดินๆ ไปที่ฝึก ไปแยบๆ ถามคนที่กรนเมื่อคืน เฮ้ย เมื่อคืนนอนได้มะ
กรนกัน หลายคนเลย ... คำตอบที่ได้รับ ... ไม่เห็นได้ยินเลยนี่ =[]=
แหงล่ะ เอ็งเล่นหลับสนิท กรนดังลั่นอยู่คนเดียวนี่หว่า

ไปถึง เจอหน้าครูฝึก จากกองพันทหารราบ ... เอ่อ ... ตอนเช้าให้ worm up
... สนุกดี (เรอะ) เคยเห็น เขาทำไก่ หรือ กุ้ง หรือ ปลา ชุบแป้งทอด ไหมครับ
นั่นล่ะ ครับ ... worm up ของเขา ก็นั่นล่ะ เรา เป็น ไก่ เป็นปลา เป็นกุ้ง
แล้วแป้งน่ะเหรอ ... ไอ้ที่เราๆ ยืนๆ อยู่ไง ฮี ฮี ฮี แต่ เราต้องคลุกเองนะ ถูเข้าไป -_-!!
คลาน หน้า หลัง หน้า หลัง วะฮ่า ฮ่า ฮ่า -_-!! เสร็จแล้วก็ แยก หมวดหมู่ รับอุปกรณ์ฝึก

แล้วก็ ปล่อยเราไปทานข้าว ก่อน แล้วก็รวม เสร็จแล้วก็ แยกไปฟังอธิบายอีกทีว่า
หน่วยไหนทำอะไรบ้าง ตอนลงพื้นที่ ก็ สนุกดีหรอก
ปืนกล M-60 กระสุนซ้อมรบ ยิงมีแต่เสียง กับ ปลอกกระสุน
แล้วก็ ร่นถอย เช้าตั้งรับ บ่ายเข้าตี อุตส่าห์ทำใจ ไว้ว่า วันนี้ เอาให้มันเหนื่อยสุดๆ
ตอนแบ่งกำลังพล ดันได้อยู่ หน่วย ภารกิจพิเศษ (สบายเป็นพิเศษ)

เที่ยง ไปกินข้าว มื้อนี้ ของกิน ก็พอกินได้ ไม่เจอ ของอะไรแปลกๆ ละ
บ่าย แบ่ง กำลังพลต่อ ไปนั่งฟังครูฝึก ... แล้วก็ หลับ !! ให้ตายสิ คราวนี้
มันปล่อยให้นอนกลางวันจริงๆ ด้วย ... นึกว่าจะได้นอน สงบๆ ... จะอะไรอีกล่ะ
เป็นอะไรไปอีกไม่ได้นอกจาก มีคนกรน (อีกแล้ว) ทำไมถึงเจอทุกทีเลยวะ -_-!!

หลับไปได้สักระยะ ก็รวมพล เข้าปฏิบัติการ ภารกิจพิเศษ แล้วก็ จบ ... เข้ามาฟังครูฝึก อีกนึด
แล้วก็ ได้กลับกองพัน ... แน่นอน รถไม่มี ...เดิน ไกลพอดู ... จากที่ฝึก เข้าตี ตั้งรับ
มองไป ทุกด้าน สุดระยะสายตา ไม่เห็นเลย ว่ากองพัน อยู่ตรงไหน ก็เดิน ไปเรื่อยๆ
สุดท้าย มาถึงก็ค่ำพอดี วันนี้ เวลากินข้าวนานหน่อย เฮ >.< ผมเลยได้มีเวลา
ลองแวะไปกินข้าว ร้านข้างๆ กองพันบ้าง ... โอออออ น้ำเย็นๆ มีขายด้วย ToT
หลังจากไม่ได้กินมา 4 วันเต็มๆ คืนนั้น หลายๆ คนพากันหมดแรง นอนกันแต่หัวค่ำ

ได้อาบน้ำแล้ว เฮ >.< (สิวขึ้นหลัง เยย) อาบเสร็จ กลับไปนอน ... สักพัก เอ๊ะ
ทำไม กระเป๋ามันสั่นๆ .. เอ้ย แม่โทรมา ถามไถ่ สภาพ ... ยัง งงๆ ว่าโทรเข้าได้ไง
ก็วันแรก เราปิดเครื่องแล้วนี่นา เครื่องมันเปิดเองได้ด้วยเรอะ - -?

และแล้ว คืนนี้ก็ได้นอนอย่างสบายใจ (พรุ่งนี้ได้กลับแล้ว เฮ >.< )

10 กุมภา 2548 (ไม่ขึ้น part 5 ล่ะครับ มีนิดเดียว วันนี้)

เช้ามา ก็ เหมือนทุกๆ วัน กินข้าว ล้างหน้าล้างตา รวมพล เสร็จแล้ว วันนี้
ตอนเช้าก็ ไป โดด หอ มันก็ อีหรอบ เดิม ไปทั้งกองพัน ไปนั่งรอ โดด หอกัน
ส่วนหนึ่งก็ แบ่งไปข้ามสะพานเชือก อีกส่วนก็ไปโดดหอ พอโดดครบ
เที่ยง ก็พาไปรอขึ้นรถ ทานข้าวเที่ยง แล้วก็กลับ XD

ได้กลับบ้านแล้ว เฮ >.</

ครับ หลังจากฝึกมา 5 วัน รู้สึกไม่หนักอย่างที่คิด แค่มันร้อน มากๆ ก็เท่านั้นเอง -_-!!

มีอยู่วันหนึ่งล่ะ ที่ผมต้องไปเยี่ยมคุณย่า ที่จังหวัดลำปาง

พอดีว่าคุณแม่ ก็งานยุ่งๆ อยู่ ผมเลยต้องนั่งรถไฟไปเอง แหะๆ ^^

จากเชียงใหม่ สถานีรถไฟสุดทางสายเหนือ ไปจังหวัดลำปาง รถไฟชั้น 3 ครับ

ค่าตั๋วราคา 20 บาท โดยประมาณ พอได้ ฤกษ์ รถไฟ ก็ออก ฮะ ตอน ออกเนี่ย ตรงเวลาเป๊ะๆ

แต่ ตอนถึงที่หมายเนี่ย ไม่ค่อยจะตรงเท่าไหร่เลย ฮาๆๆ ระหว่างนั่งไป ก็คิดอะไรไปเรื่อยๆ

ไม่ว่าจะเป็นชีวิต สมัยมัธยมปลาย ที่รู้สึกว่าใช้ไม่คุ้มเลย T-Tหรือจะเป็น เรื่อง เพื่อนๆ

เรื่องเกมส์ (แหะๆ ^^ ) แต่เรื่องเหลือเชื่อ ครับ ไม่นานนัก ผมก็ถึงที่หมาย แล้ว

ดูนาฬิกา มันก็ ตั้ง เกือบๆ 3 ชั่วโมงได้กระมัง ทำไมเมื่อก่อน ผมเคยนั่ง ตอนเด็กๆ

มันไม่เห็นรู้สึกว่ามันไว แบบนี้มั่งล่ะ อาจจะเป็นเพราะว่า เมื่อเราโตขึ้น

มันก็มีอะไรเข้ามาในชีวิตเรามากขึ้น มีอะไรให้คิด ให้ทำ มากขึ้น

เพราะอย่างนี้ เราก็คงจะใช้ชีวิต แบบเด็กๆ ไม่ได้อีกแล้วสินะ T-T