2007/Nov/27

ไม่ใช่ entry งาน การ์ตูนเชียงใหม่ #6 หรอกรึ?
ขอ อภัย ผู้ติดตาม blog ผมด้วยที่มันไม่ใช่

เคยบ้างไหม ที่ทำอะไรสักอย่าง ที่ต้องใช้ความอดทน
ประหยัดเงิน ไม่ทำใน หลายๆ อย่างที่อยากจะทำ
ไม่ได้กิน ในสิ่งที่อยากกิน แม้กระทั่งนอนให้พอทุกวัน
ก็ยังทำไม่ได้ จนกระทั่ง ผลแห่งความพยายาม นี้ใกล้จะมาถึง
มันกลับถูก คนที่ รักเรามากที่สุดทำลายมันลงไป ด้วยความหวังดี
ความหวังดี โดย ไม่คำนึงถึงว่าเรากำลังทำอะไรอยู่
แถม สิ่งที่เราพยายามมา ที่กำลังจะ สำเร็จผล แทนที่เราจะได้
มีความสุขกับมัน มันกับสูญเปล่า แถมไม่ได้เริ่มต้นที่ 0 ใหม่อีกครั้ง
แต่มันกลับติดลบยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

ในที่สุดวันนี้ ก็ได้ตื่นแต่เช้า ได้นอนให้เต็มอิ่ม หลังจากที่รู้ว่า
สิ่งที่พยายามมาแรมเดือน ถูกทำลายไปต่อหน้าต่อตา
ค่อยๆ รู้สึก ถึงร่างกายที่อยู่กับเรามาตลอด ไม่เคยทรยศเรา
เวลาเราเจ็บ มันก็เจ็บ เวลา หิว มันก็หิว เวลาง่วง มันก็ง่วง
เริ่มรู้สึกว่า เวลา สูดลมหายใจ เข้าไป มันเข้าไปที่ปอด ทำไมมันรู้สึกดีนะ
ทุกครั้งที่หัวใจเต้น ก็รู้สึกว่า มันเต้น เลือดสูบฉีด ไปทั่วร่างกาย
แทบจะรู้สึกถึงเม็ดเลือด ที่วิ่งไปทั่วร่าง มันก็เป็นอยู่ทุกวัน
แต่ทำไม เราเพิ่งจะมารู้สึกเอาตอนนี้นะ

แต่อันที่จริง ร่างกายของเรามันก็ดีจริงๆ น่ะล่ะ ไม่เคยทรยศเรา
ทำตามเราทุกอย่าง ตอนนี้เริ่มสงสัยแล้วล่ะ ว่าจะได้อยู่กับมันไปอีกนานแค่ไหน
นั่นสินะ นานแค่ไหนกัน?